Een christen en de overheid. Overwegingen met het oog op de komende verkiezingen

Burger van het koninkrijk der hemelen en staatsburger

Een christen is allereerst een burger van het koninkrijk der hemelen, althans hij behoort dat te zijn. We worden dat door wedergeboorte. Daarnaast participeert een christen ook in de samenleving. Dat is in ons geval de Nederlandse samenleving. De samenleving wordt door de overheid geordend. De wijze waarop zij dat doet is nooit waardevrij. Elke overheid heeft een moreel kompas, maar niet elke overheid heeft hetzelfde morele kompas. En dan maak ik mij zorgen over het kompas van onze overheid.

Als het gaat om de overheid is de eerste plicht van een christen voor de overheid te bidden. De overheid is Gods dienares. Dat geldt ook als bestuurders en regeerders ver van het christelijke geloof afstaan. We mogen en moeten voor hen bidden opdat wij wijs en rechtvaardig worden geregeerd. In 1 Timotheüs 2:1-2 lezen we: ‘Ik vermaan dan voor alle dingen, dat gedaan worden smekingen, gebeden, voorbiddingen, dankzeggingen, voor alle mensen; Voor koningen, en allen, die in hoogheid zijn; opdat wij een gerust en stil leven leiden mogen in alle godzaligheid en eerbaarheid.’

Op dit punt kunnen en moeten we zorgen hebben. De klassieke vrijheden van godsdienst en meningsuiting staan onder druk, evenals het in onze grondwet vastgelegde beginsel van de vrijheid van onderwijs. In onze grondwet is ook het gelijkheidsbeginsel opgenomen. Daarmee heeft feitelijk een levensbeschouwing of ideologie een plaats gekregen in onze grondwet.

Men spreekt wel over de scheiding van kerk en staat. Echter de opname van het gelijkheidsbeginsel in de grondwet kent daarmee een bijzondere plaats toe aan een bepaalde ideologie. Een ideologie met godsdienstige trekken. Daarbij is het voorwerp van aanbidding niet de God van Israël – de drie-enige God: Vader, Zoon en Heilige Geest – maar de mens wiens zelfontplooiing centraal staat. Het symbool van deze ideologie is de regenboogvlag. Voorstanders zien dit als een symbool van inclusiviteit, maar het is minstens zozeer een symbool van exclusiviteit en uitsluiting voor hen die de gelijkheidsideologie niet delen.

D66 is een van de partijen die wel heel ver van mij af staat, maar ik heb begrepen dat haar partijleider Rob Jetten heel nadrukkelijk de Nederlandse vlag als symbool van nationale eenheid wil zien. Daarin val ik hem hartelijk bij. Nog altijd is die vlag het symbool van nationale eenheid. Dat betekent dat er voor christenen die het algemeen, ongetwijfeld christelijk geloof publiek willen belijden en die er daarom van overtuigd zijn dat het voor elk mens heilzaam is naar Gods geboden te leven, in de samenleving in principe evenveel ruimte behoort te zijn als voor aanhangers van de gelijkheidsideologie. Het zou Jetten daarom sieren als hij zijn opkomen voor de Nederlandse vlag als symbool van eenheid verbindt met het feit het niet zo kan zijn dat de regenboogvlag bij gebouwen van de overheid en van overheidsinstanties wordt gehesen.

Nog altijd staan de klassieke vrijheden in de grondwet en dan is de vraag of er naast de door de overheid omarmde ideologie binnen de overheid en in de samenleving ruimte blijft voor hen die deze ideologie niet omarmen. In een echte rechtsstaat zijn de klassieke vrijheden juist voor minderheden bedoeld. Alle overtuigingen en godsdiensten hebben in principe toegang tot het publieke domein. Als christen mogen we bidden of wij deze vrijheden mogen houden opdat wij het christelijke geloof binnen- en buitenshuis onbelemmerd kunnen belijden en verspreiden.

Daarbij mogen wij nooit anderen dwingen het geloof te belijden en geweld naar hen die anders denken en anders leven moeten we altijd afkeuren. Als ik bijvoorbeeld zou horen dat groepen christelijke jongeren homoseksuelen in elkaar slaan zou mij dat groot verdriet doen. Nu hebben zulke berichten mij nooit bereikt, al weet ik wel dat groepen van jongeren met een andere overtuiging dan die van het christelijk geloof dat doen. Ik vind het verdrietig als het woord ‘homo’ als scheldwoord wordt gebruikt. Tijdens catechisatielessen heb ik daar altijd tegen gewaarschuwd, als het onderwerp seksualiteit ter sprake kwam.

Aan het einde van deze maand zijn er verkiezingen. In een democratie mogen we stemmen en hebben we daarmee – al is het indirect – invloed op het beleid. Het is mijn diepe overtuiging dat wij van het stemrecht onder biddend opzien gebruik moeten maken. Welke zaken bij het uitbrengen van onze stem nog meer meewegen, de vrijheid om God in overeenstemming met Zijn Woord te mogen dienen moet echt boven aan staan. Temeer als wij bedenken dat Nederland als onafhankelijke staat ontstaan is om die vrijheid te hebben. Daarom zingen we met ons volkslied:

Mijn schild ende betrouwen

zijt Gij, o God, mijn Heer!

Op U zo wil ik bouwen,

verlaat mij nimmermeer!

Dat ik toch vroom mag blijven,

uw dienaar t’ aller stond:

de tirannie verdrijven,

die mij mijn hart doorwondt.

Ik geef in onderstaande een aantal zaken aan die een christen mee moet wegen bij het uitbrengen van zijn of haar stem.

*

De vrijheid voor christenen staat onder druk

De vrijheid voor christenen staat onder druk. Na de moord op Charlie Kirk hoorde ik ook seculiere politici gelukkig deze moord afkeuren, omdat Kirk een groot voorstander was van het vrije woord. Hij ging in gesprek met mensen met visies die hij radicaal afwees, maar dat gesprek was voor hem essentieel en ook het betonen van respect naar andersdenkenden. Nu dat zijn twee zaken die christenen moeten betonen. Met overtuiging voor de waarheid uitkomen, maar ook in bewogenheid en met respect voor de personen van andersdenkenden al wijs je hun opvattingen en levensgedrag af.

Naar meerdere politici is mijn vraag of men zelf wel echt een voorstander is van het vrije woord als het om christenen gaat die zonder reserve voor de Bijbel willen buigen. De Bijbel maakt onder andere heel duidelijk dat seksualiteit bedoeld is om gestalte te krijgen binnen het huwelijk tussen één man en één vrouw en verbindt aan het overtreden ervan eeuwigheidsconsequenties.

Dan betekent het afwijzen van homoseksueel gedrag niet dat je op mensen die zich daaraan overgeven neerziet. Je wilt hen wel de Bijbelse norm voorhouden en dat met het oog op hun eeuwig behoud. Je kleineert niet het feit dat iemand homoseksuele gevoelens heeft en je leeft al helemaal mee met hen die terwijl zij deze gevoelens hebben Christus willen navolgen en Zijn geboden liefhebben.

Ik denk ook aan het onderscheid tussen man en vrouw. Dat is een scheppingsgegeven. Van een enkeling geldt dat het moeilijk is het geslacht te bepalen vanwege een stoornis bij de ontwikkelingen van de geslachtsorganen in de moederschoot. Los daarvan komt het voor dat iemand biologisch man is en zich vrouw wil voelen. Ik wil dat niet ontkennen. Maar opnieuw geldt: de Bijbel is voor een christen de norm. In het jongste gericht zal God mensen die niets wisten van de Bijbel oordelen op grond van wat zij van Hem konden weten vanuit de schepping.

Via het door de overheid betaalde NPO kregen journalisten via Nieuwsuur de gelegenheid een totaal vertekend beeld van het reformatorische onderwijs en de gereformeerde gezindte te schetsen. Wie niet beter weet, zou denken dat hier een aantal stagiaires die in het eerste jaar van hun journalistieke opleiding zitten en die allerlei basisvaardigheden van een journalist nog onder de knie moeten krijgen, aan het werk zijn geweest. Maar in werkelijkheid gaat het om mensen die zichzelf echt als journalist menen te zien en daarvoor nog goed betaald worden ook.

Hoeveel ruimte willen politici, wil de overheid, christenen geven dit geluid publiek uit te dragen? Op openbare basisscholen krijgt een onderwijzer of onderwijzeres onherroepelijk problemen als hij of zij dat doet. Als het aan onder andere de VVD ligt wordt ook de vrijheid van onderwijs opnieuw gedefinieerd en dan weet iedereen wat de uitkomst is. Men zal dan ook scholen die met een open Bijbel les willen geven, dwingen te zwijgen waar men behoort te spreken. Nu is de dwang tot zelfcensuur voor christenen al heel groot.

De VVD spreekt over scheiding van kerk en staat, maar in werkelijkheid vermengt de VVD – en daarin staat deze partij niet alleen – kerk en staat. Men wil dat christenen hun geloof als zij hun huis hebben verlaten niet meer belijden en er geen gestalte meer aan geven. Geloof zou een pure privézaak zijn. Maar waarom wordt deze eis niet gesteld aan de gelijkheidsideologie? Feitelijk gaat het hier ook om een godsdienstige overtuiging, zij het een overtuiging die niet de drie-enige God en Zijn onfeilbaar Woord als uitgangspunt heeft maar de mens die zichzelf mag ontplooien en daarbij zelf de normen bepaald.

Lisa Westerveld, lid van de Tweede Kamer voor GroenLinks-PvdA, stelt dat een school een veilige plek voor alle kinderen moet zijn. Zij meent dat het afwijzen van homoseksuele relaties de boodschap geeft dat iemand niet zichzelf mag zijn en vindt dit schandalig. Echter de boodschap wordt afgegeven met de overtuiging dat seksualiteit een gave is die bestemd is voor het huwelijk tussen één man en één vrouw en is onlosmakelijk verbonden met de wetenschap dat de mens bedoeld is om God te verheerlijken en zich in Hem te verheugen.

Elk mens komt pas tot zijn diepste bestemming als hij aan dit doel beantwoordt. Lisa Westerveld wil kinderen (en volwassenen) er feitelijk vanaf houden dat zij die bestemming bereiken. Zij laat met haar woorden zien dat voor kinderen van ouders die het algemeen, ongetwijfeld christelijk geloof belijden en daarnaar willen leven de openbare school in principe geen veilige school is. Mij bevreemdt dat zij zich daar op geen enkele wijze rekenschap van geeft.

Op tal van plaatsen confronteert de overheid hen die vasthouden aan de Bijbelse visie op huwelijk en seksualiteit met de regenboogvlag. Daarmee geeft de overheid heel expliciet aan dat zij niet neutraal is maar een morele agenda heeft en komt de vraag boven of de overheid mensen die uit het klassiek christelijk geloof leven niet als tweederangsburgers beschouwd. Feitelijk gaat van deze vlag een intimiderende werking uit. Verdrietig is dat ook veel kerken hier niet beeld van Christus vertonen en menig ambtsdrager laat zien dat hij de Heere van de kerk nog niet kent. Zo kunnen predikanten beweren dat christenen nog een lange weg hebben te gaan zolang zij moeite hebben met het hijsen van de regenboogvlag.

Heel beschamend is het dat zelfs christenbestuurders bereid zijn de regenboogvlag te hijsen, terwijl het weigeren daarvan niet de gevolgen heeft die het voor Daniëls vrienden leek te hebben, omdat zij niet bogen voor het beeld van Nebukadnézar. Een burgemeester of wethouder raakt hooguit zijn baan kwijt, maar verdere gevolgen heeft het niet als men niet meewerkt aan het hijsen van de regenboogvlag.

Hananja, Michaël en Azarja moesten buigen voor het beeld van een inclusieve godsdienst die haaks stond op de wetenschap dat alleen de God van Israël God is. Hun werd niet de mogelijkheid van een lange weg geboden. Zij kregen nog één kans en daarvan maakten zij geen gebruik. Hen wachtte de korte weg van de oven. Echter zij kwamen niet beschaamd uit. Dat was ook het geval geweest als zij in de oven waren verbrand. Onder Engelssprekende christenen kent men de uitdrukking: ‘You cannot kill a Christian, you can only change his address.’

Hoe dan ook komt er een dag waarop waar wordt wat Paulus betuigde: Immers, het recht is bij God verdrukking te vergelden aan hen die u verdrukken, en u die verdrukt wordt, verkwikking samen met ons, in de openbaring van de Heere Jezus vanuit de hemel met de engelen van Zijn kracht, wanneer hij met vlammend vuur wraak zal doen over hen die God niet kennen, en over hen die het Evangelie van onzen Heere Jezus Christus niet gehoorzaam zijn.

We mogen wel vurig vragen of de Heere Zijn kerk tot bloei wil brengen en predikanten en ambtsdragers die blinde leidslieden van blinden zijn tot bekering wil brengen. Immers als de bazuin geen helder geluid geeft, gaan mensen niet dankzij maar ondanks wat zij in de kerk horen de goede strijd van het geloof strijden.

Ik vond het heel schokkend dat politiek duider en voormalig PvdA-adviseur Julia Wouters begrip had voor de blijdschap om de moord op Kirk. Ik vernam geen golf van verontwaardiging. Er zijn bij mijn weten geen kamervragen over gesteld. Er brak geen landelijke storm van verontwaardiging uit. Ik begreep wel dat mevrouw Wouters schoorvoetend op deze uitspraak is teruggekomen, omdat meerderen er haar op aanspraken.

In Amerika wordt in bepaalde kringen de uitspraak gedaan: ‘De enige goede christen is een dode christen.’ Het lijkt mij goed ervan uit te gaan dat in ons land, niet minder dan in de Verenigde Staten, er behoorlijk wat mensen zijn die het niet erg vinden dat als een christen, die er vrijmoedig voor uitkomt dat er buiten Christus geen behoud is en dat seksualiteit behoort bij het huwelijk tussen één man en één vrouw door een kogel wordt getroffen, al zal men zelf de trekker niet over halen. Dan mogen we blij zijn dat hier het wapenbezit niet vrij is.

Partijen als de VVD en de GroenLinks-PvdA zouden er goed aan doen als het gaat om burgerschap de hand in eigen boezem te steken en aan de onderwijsinspectie te vragen op dit punt de openbare scholen te toetsen. Wordt daar leerlingen nog echt bijgebracht wat een rechtsstaat inhoudt en dat kenmerkend voor een rechtsstaat is dat die ook aan minderheden recht doet? Daarbij is uiteraard de absolute grens dat gebruik van geweld in dienst van eigen religie zonder eniger reserve wordt afgewezen. Daar hoort een christen geen moeite mee te hebben. We weten wel dat dit bij andere religies anders ligt.

Ik meen ook dat wij moeten waken tegen verbaal geweld en oproepen tot haat. Dan doet zich helaas wel het probleem voor dat het feit dat men de ideologie of geloofsovertuiging van de ander afwijst, reeds als haat wordt gezien. Echter dat is een ernstige vorm van taalvervuiling. Haat richt zich op een persoon en die mogen wij niet hebben of wij moeten ertegen strijden. Voor niemand zijn levensovertuiging gelijk. Dat blijkt trouwens ook heel duidelijk bij hen die de gelijkheidsideologie aanhangen.

*

De politieke partijen en de visie op huwelijk en seksualiteit en de heiligheid van het leven

Tot in de jaren zestig van de vorige eeuw gaven confessionele en niet-confessionele partijen hetzelfde geluid als het ging om huwelijk en gezin. Allen wisten zich gebonden aan of lieten zich in leiden door de tweede tafel van Gods wet. In de jaren vijftig moest een niet-confessionele minister aftreden omdat hij ging scheiden van zijn vrouw. Dat is nu volstrekt ondenkbaar. Ook het CDA dat zich overigens nadrukkelijk als een christendemocratische maar niet als een christelijke partij ziet gaat niet uit van het Bijbelse huwelijk en gezin.

De SGP en CU doen dat wel maar de CU heeft geen moeite met homoseksuele relaties. Men kan de partij vertegenwoordigen als men zo’n relatie heeft. Op dit terrein geeft alleen de SGP nog een helder geluid. In een tv-programma wees Wierd Duk in antwoord op de vraag waarom Nederland geen Charlie Kirk heeft erop dat wij ons wel moeten realiseren dat de ethische standpunten van Charlie Kirk in Nederland alleen door de SGP worden gedeeld.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw werd in Nederland abortus gelegaliseerd. Toen hoorden ook Tweede Kamerleden van de niet-confessionele partijen waaronder zelfs een lid van D66 nog bij de tegenstemmers. Nu wilde D66 abortus zelfs tot een mensenrecht verheffen en dat betekent dat het ook een plaats in grondwet zou krijgen. Gelukkig was er voor dit voorstel geen meerderheid in onze Tweede Kamer. Maar zo’n voorstel laat wel zien hoe groot de verwording is van onze samenleving. Immers, het recht op leven en de rechten van de mens moeten toch ook gelden voor het meest kwetsbare leven en in menselijke zin meest onschuldige leven en dat is de mens in de moederschoot.

SGP en CU geven hier een helder geluid. De SGP is met een campagne begonnen om de bezinning op abortus op gang te brengen. Het geslacht van een kind, het feit dat men een gezin voltooid acht, dat de woning niet berekend is op nog een kind, dat de partner het kind niet wenst worden allemaal als redenen voor abortus gezien. De laatste reden komt meer voor dan we wellicht denken en is wellicht de verdrietigste. Deze feiten kan niemand ontkennen.

Heel beschamend is hoe Eva Jinek Chris Stoffer, de partijleider van de SGP, ondervroeg. Dat zij geen moeite heeft met abortus was vooraf duidelijk, maar schokkend was het totale gebrek aan respect en enig begrip voor het standpunt dat zij afwijst. Op geen enkele wijze gaf zij aan waarom zij het beëindigen van het leven van een volstrekt onschuldig mens verantwoord acht. Aan Jinek zou een cursus moeten worden aangeboden waarin haar geleerd wordt wat basisregels van fatsoen zijn, temeer omdat zij een baan heeft die met belastinggeld wordt betaald.

Ook weet Jinek blijkbaar nog niet wat kenmerkend is voor een rechtsstaat en dat is dat rechten van minderheden worden gegarandeerd . Zij gaat er kennelijk van uit dat het morele gelijk per definitie bij de meerderheid ligt. Dat is hoe dan ook een zeer bedenkelijk standpunt en maakt elk echt gesprek tussen vertegenwoordigers van verschillende levensovertuigingen onmogelijk. Immers de eigen levensovertuiging is zonder meer de juiste en dat hoeft naar anderen toe niet onderbouwd of beargumenteerd te worden.

Chris Stoffer verdient alle hulde als het gaat om de wijze waarop hij het Bijbelse standpunt over de heiligheid van het menselijke leven – en hoe wij in verband daarmee tegen abortus moeten zijn – heeft verdedigd. Hij deed dat op een uiterst waardige wijze, ondanks de onfatsoenlijke en feitelijk onbeschofte wijze waarop Jinek hem tegemoet trad. We mogen wel voortdurend voor hem en andere christelijke volksvertegenwoordigers bidden.

*

Hoe staan men tegenover het Joodse volk en tegenover antisemitisme?

Toen ik op de basisschool en de middelbare school zat was de stemming in Nederland heel erg pro-Israël. De PvdA was een partij die bekend stond om haar pro-Joodse houding. Minister Vredeling die lid was van de PvdA, leverde zelfs op eigen initiatief oorlogsmateriaal aan Israël tijdens de Jom-Kippoer-oorlog.

Inmiddels is de stemming totaal omgeslagen. Nu is het Joodse volk een allesbehalve volmaakt volk en bij het beleid van de regering van Nethanyahu kan men vragen stellen. Echter, we moeten beginnen te constateren dat op 7 oktober 2023 een werkelijk beestachtig bloedbad plaatsvond en volstrekt onschuldige mensen werden gegijzeld. Israël heeft teruggeslagen. Dat was en is voor de inwoners van Gaza heel ingrijpend geweest.

Dan moeten we wel meenemen dat Hamas niet de steun van alle inwoners van Gaza heeft, maar wel brede sympathie heeft en dan zijn er organisaties actief die nog extremistischer zijn dan Hamas. Toen gijzelaars kort na 7 oktober ten toon werden gesteld en rond gereden was er alom een geweldig gejuich.

Hoeveel doden er precies zijn gevallen is moeilijk uit te maken. Maar veelzeggend is dat onze NOS telkens weer hierin en ook in alle andere zaken uitsluitend op informatie van Hamas blijkt af te gaan. Men spreekt over tussen de 60.000 en 70.000 slachtoffers, maar meer dan 20.000 ervan zijn terroristen. Er zijn ook doden gevallen door eigen vuur en raketten. Denk aan de raket op het ziekenhuis kort na 7 oktober waarvan ook door de NOS eerst de schuld aan Israël werd gegeven.

Al meer dan eens heeft de NOS informatie die zij doorgaf moeten rectificeren. Ik gaf al aan dat als je niet beter zou weten je zou denken dat bij de NOS louter stagiaires werken die in het eerste jaar van hun opleiding journalistiek zitten. Na de wapenstilstand die dankzij de inspanning van Trump tot stand kwam, sprak men bijvoorbeeld van gevangenenruil. Maar het gaat om een ruil tussen onschuldige gijzelaars en voor een niet onbelangrijk deel terroristen die zich aan zeer ernstige misdaden schuldig hebben gemaakt.

Dat Hamas, nu het weer macht krijgt, in Gaza direct is overgegaan tot publiek executeren van eigen burgers horen we niet van de NOS. Hamas laat daarmee zien dat zij zich niet wil laten ontwapenen. En dat is een verplichting die zij volgens het plan van Trump hebben. Vorige week konden we vernemen dat Israël de wapenstilstand zou hebben geschonden, omdat weer bombardementen waren uitgevoerd. Dat dit een reactie was op het doodschieten van twee Israëlische soldaten door Hamas werd niet genoemd. Dat journalisten zorg hebben over het beleid van de regering van Nethanyahu mag. Die leeft ook breed onder het Joodse volk. Maar dat mag nooit tot verzwijgen van uiterst relevantie feiten leiden.

Duidelijk is dat onze NOS welbewust het antisemitisme in Nederland aanwakkert. Als een nieuwe regering iets tegen antisemitisme wil doen, zou prioriteit moeten hebben dat bij de NOS zowel vakbekwame als integere journalisten worden benoemd. De huidige hebben inmiddels zoveel blunders gemaakt dat het niet geloofwaardig is hen te handhaven.

In ons parlement zit inmiddels een notoir antisemitische partij en wel DENK. DENK wil ondanks 7 oktober een eenstaatoplossing waarbij heel het land van de Jordaan tot aan de zee aan de Palestijnen wordt gegeven. Wat dit voor de Joden zou gaan betekenen heeft 7 oktober 2023 duidelijk gemaakt. En nu Hamas weer kans ziet haar macht uit te oefenen wordt duidelijk wat een vrij Palestina voor de Palestijnen zelf beteken

In de kring van Denk ziet men Israël als een westers koloniaal project. Als men dat echt zou menen zou men er ook voor moeten pleiten dat Europa 7 miljoen Joden gaat opnemen en gezien het optreden van de Nederlandse overheid, de politie en de NS in de Tweede Wereldoorlog en ook als wij denken hoe Joden die de Tweede Wereldoorlog overleefden in Nederland werden ontvangen en behandeld, zou het Nederland sieren een halfmiljoen Joden op te nemen.

Ik weet dat dit in meer dan één opzicht volstrekt onrealistische voorstellen zijn, maar die doet DENK ook. Ik dacht aan de woorden van Salomo: ‘Antwoord de zot naar zijn dwaasheid, opdat hij in zijn ogen niet wij is’ (Spreuken 26:5). Duidelijk wordt juist dat meer dan ooit het Joodse volk voor haar eigen veiligheid een eigen staat nodig heeft. Als christenen moeten we alleen op een partij stemmen die daar krachtig voor opkomt.

Inmiddels is ook GroenLinks-PvdA niet vrij van antisemitische trekken. Links dat zo kritisch is naar orthodoxe christenen toont blind te zijn voor het gevaar van moslimsextremisme. In eigen gelederen heeft men mensen met daarvoor een onverholen sympathie.

*

De islamisering van onze samenleving

Tot in de jaren zestig woonden er in Nederland maar een handjevol moslims. Inmiddels is het een significante minderheid geworden die in meer dan één geval door de overheid en overheidsdiensten meer tegemoetkomend worden behandeld dan christenen. Nu moeten we altijd onderscheid maken tussen de islam als godsdienst en moslims als mens.

Met moslims krijg je veel gemakkelijker een gesprek over het geloof dan met seculiere Nederlanders. Zeker als zij ouder zijn. Bij jongeren zie je een kentering. Wie met moslims contact heeft, weet dat je hen groot onrecht doet als je hen allen verantwoordelijk zou stellen voor bijvoorbeeld de wandaden van Hamas. Dat mag evenmin als Joden ter verantwoording roepen vanwege het beleid van de regering Nethanyahu.

Ik ken persoonlijk zeer vriendelijke en vreedzame moslims. Ik denk aan de man bij wie ik mijn kleding laat stomen. Hij is echt de vriendelijkheid en voorkomendheid zelf. Met mijn Turkse kapper kan ik heel goed een gesprek over het geloof voeren. Dan blijkt wel dat hij de zaligheid van de goede werken verwacht en ik alleen bouw op het werk dat Christus voor mij en in mijn plaats deed.

Als het gaat om normen en waarden hebben we tal van overeenkomsten en beiden zien we de verleidingen van de westerse samenleving. Een gedachte dat een man zijn vrouw moet liefhebben zoals Christus Zijn gemeente is uiteraard in de islam volstrekt afwezig en dan blijken er toch ook als het gaat om seksualiteit en de positie van de vrouw verschillen te zijn.

Het feit dat er vele vriendelijke en vreedzame moslims zijn mag onze ogen niet sluiten voor de donkere kanten van de islam. Donkere kanten die rechtstreeks terug te voeren zijn op de normatieve bronnen van de islam. Ik denk aan de oproep tot jihad en meer nog dat volgens de sharia in al haar vormen op afval van de islam de doodstraf moet volgen of de overheid die nu voltrekt of de familie.

Feit is dat ook in Nederland moslims die christen worden doodsbedreigingen kunnen ontvangen of zelfs enige tijd moeten onderduiken. In asielzoekers centra met moslims hebben christenen het niet gemakkelijk. Laat een bekende Nederlander zich publiek kritisch uit over de islam, dan is het niet ondenkbaar dat hij vanaf die tijd persoonsbeveiliging moet aanvragen. De overheid kan van cabaretiers leren dat – los van het godsdienstig aspect van de islam– de islam en het christelijke geloof maatschappelijk twee totaal verschillende godsdiensten zijn. Zij doet er verstandig aan daarmee in haar beleid rekening mee te houden.

Moslims zeggen vaak dat hun geloof een geloof van vrede en respect is. Ik weet dat velen van hen dit echt oprecht menen. Maar dan zijn zijzelf wel blind voor de donkere kanten van hun eigen geloof. Immers, in geen enkel en echt geen enkel land waar moslims in de meerderheid zijn hebben christenen dezelfde vrijheden die moslims in Nederland hebben. Dan kunnen we al beginnen met Marokko en Turkije. En dat er menselijk gesproken (bij God zijn alle dingen mogelijk) nog een lange weg is te gaan voordat in Mekka de eerste kerk kan worden geopend zal iedereen duidelijk zijn.

Voor christenen in Nederland is het de eerste taak om met moslims die op hun weg worden geplaatst, het Evangelie te delen. Dan is vriendelijkheid een must en zullen we contacten niet uit de weg gaan maar die juist zoeken en dat los van de vraag hoe de politiek moet omgaan met de islamisering van de samenleving. Het verlangen mensen voor Christus te winnen – wie zij ook zijn – moet altijd voorop staan.

Seculiere Nederlanders die verontrust zijn over de islamisering van Nederland wil ik aanraden elke dag de Bijbel te gaan lezen, elke dag te gaan bidden in de naam van Jezus de Zoon van God Die mens werd en naar deze wereld kwam om zondaren te redden en zich te voegen bij een christelijke gemeente die buigt voor de Bijbel als de stem van God en waar het Evangelie van schuld en vergeving wordt verkondigd. Zonder een echt antwoord op de islam als religie is een maatschappelijk antwoord niet mogelijk. Een puur seculiere benadering verliest het dan altijd. Het menselijke hart heeft een leegte die om een godsdienstige vervulling vraagt. Dan is de islam een schijnvervulling. De echte vervulling is Jezus Christus.

*

Woningnood en het asielzoekersprobleem

In Nederland is de woningnood groot. Voor de meeste starters is een eigen woning onbetaalbaar. Heeft men als gezin een grotere woning nodig, dan heb je ook nog eens te maken met de amorele en feitelijk immorele belastingpolitiek van onze overheid die eenverdieners aanmerkelijk zwaarder belast dan twee verdieners. De woningnood heeft allerlei oorzaken. Zo vertoont onze huidige stikstofwetgeving hierin tekorten.

Echter, een zeer belangrijke oorzaak blijft vaak onbenoemd en dat zijn de vele gebroken gezinnen. Zou dat aantal afnemen dan zou de woningnood gaan verminderen. Maar het beleid en de wetgeving van de overheid is er allesbehalve op gericht dat man en vrouw elkaar hun gehele leven trouw blijven. Dat verklaart trouwens niet alleen de woningnood maar gebroken gezinnen zijn de eerste oorzaak van de grote vraag naar jeugdzorg. En dan krijg je de indruk dat er partijen zijn die feitelijk vinden dat er nog meer jeugd bij de jeugdzorg moet gaan aankloppen. Hun zienswijze op huwelijk en gezin is in ieder geval daarvoor een katalysator. Het is een van de redenen op een partij te stemmen die voluit aan de Bijbelse visie op huwelijk en gezin vasthoudt.

Zeker is dat de genoemde factor een veel belangrijkere is voor de woningnood dan het feit dat statushouders voorrang krijgen bij de toewijzing van een woning. Als het gaat om de asielzoekersproblematiek dan zal voor iedereen duidelijk zijn dat de huidige wetgeving niet is toegesneden op het aantal asielzoekers dan naar ons land komt.

Bewogenheid met werkelijke noodsituaties moet verbonden worden met een realistisch beleid dat vol te houden is en onze samenleving niet ontwricht. Dat is bij het huidige beleid wel het geval. Het is mijn overtuiging dat wij naar het voorbeeld van Denemarken mede door het sluiten van akkoorden met andere landen moeten toewerken naar een beleid waarbij asielzoekers vanbuiten Europa in principe in de regio worden opgevangen. Voor christenen zal dat niet altijd kunnen. Zeker niet als niet alleen in het land waar zij wonen maar ook in de landen in hun regio een moslimmeerderheid is. Immers bij de vijftig landen waar christenen het zwaarst worden vervolgd, gaat het in meer dan veertig gevallen om landen die zo niet nationaal dan wel in een groot deel van het bewuste land een moslimmeerderheid hebben.

*

Bewaren van de schepping

Als mens en zeker als christen hebben we de opdracht de aarde te bouwen en bewaren. Steeds meer wordt duidelijk dat de wijze waarop wij nu met de schepping omgaan nadelig is voor de aarde en ook gevolgen heeft voor het klimaat. Een christen moet niet meegaan met hen die dit ontkennen. Dat gebeurt, maar dan weerspreekt men zaken die onloochenbaar zijn. Dat gebeurt op eenzelfde wijze als iemand die beweert dat roken echt niet schadelijk is voor de gezondheid want opa stak elke dag meer dan één sigaret op en werd 92. Nu die voorbeelden ken ik ook, maar daar staat tegenover dat als ik de begrafenis moest leiden van iemand die aan longkanker overleed het altijd om een roker ging. Statistiek laat niet zien wat altijd gebeurt maar wat gemiddeld gebeurt.

Laten christenen en christenpolitici duidelijk maken dat zorg voor de schepping geen ondergeschoven kindje mag zijn. Als de consequenties van echt zorg dragen voor de schepping– zeker op korte termijn – pijnlijk zijn, moeten juist christenpolitici de consequenties laten zien dat zij een langetermijnperspectief hebben. Ook hier hebben christenpolitici een grote verantwoordelijkheid. Temeer als wij weten dat godzalig leven ook matig leven betekent. En dan gaf een vorige generatie gereformeerde christenen daarin een beter voorbeeld dan de meeste huidige.

*

Slot

Ten slotte de Heere regeert. Politiek is niet onbelangrijk. De ordening van de samenleving gaat ons allen aan. Maar het belangrijkste blijft dat wij een burger zijn of worden van de stad van God. Charlie Kirk kreeg bij zijn leven de vraag van een meisje van wie de ouders gescheiden waren. Haar moeder was conservatief (republikein) en haar vader liberaal (democraat). Gesprekken over politiek met haar ouders waren voor dit meisje niet eenvoudig, want óf vader óf moeder bracht wel naar voren: ‘Daar denkt je moeder c.q. je vader uiteraard anders over’.

Hoe moest zij zich opstellen? Het antwoord van Kirk was dat zij hoe dan ook haar beide ouders moest eren en respecteren. Dat betekende niet, zo zei hij, dat je daarmee hun opvattingen bijvalt. Als het erover gaat hoe je moet denken moet de Bijbel je gids zijn was zijn antwoord. Hij zei ook: Laat de politiek liggen als je bij je ouders bent en spreek met hen over Christus, over het feit dat wie wij ook zijn Hem als Zaligmaker nodig hebben.

Het advies om altijd allereerst over de enige weg tot behoud te spreken geef ik graag door. Een christen heeft een taak in de samenleving. Het is goed dat er ook christenen in de politiek actief zijn, maar hier ligt niet voor elke christen een directe taak. Die ligt er wel als het gaat om het verbreiden van het Evangelie. Elke christen is geroepen evangelist te zijn. Laat daarom ons dagelijks gebed zijn: ‘HEER’, open Gij mijn lippen door Uw kracht, Zo zal mijn mond Uw lof gestaag vermelden.’

De Heere gaat nog altijd door met Zijn werk. Naast verdrietige zaken zijn er ook hoopvolle zaken te vermelden. Ik denk alleen maar aan het feit dat er meer Bijbels worden verkocht en dit komt doordat mensen van buiten de kerk er een aanschaffen. Dit is zeker, zelfs al zou de situatie hopeloos zijn dan hoeft de kerk van Christus toch niet bezorgd te zijn.

Zij behoort immers toe aan de Overste van de koningen der aarde. En wie een levend lid is van Zijn kerk, mag weten: Hij heeft ook mij liefgehad en mij vrijgekocht met Zijn bloed. Daarom is mij, uit vrije genade, na dit leven een beter lot bereid.