Wat is een mens gelukkig die Christus toebehoort
Alle lezers van deze weblog, wie ze ook zijn, wil ik Gods zegen voor het nieuwe jaar toewensen. Daarmee wens ik u toe dat u de levende God als uw God leert kennen, als dat nog niet het geval is. Kent u Hem reeds, dan betekent dit dat ik u toewens, dat u zich getroost met de wetenschap dat Christus regeert. Sinds Zijn hemelvaart heeft Hij als Middelaar en Zaligmaker alle macht in hemel en op aarde. Welke machten en krachten er ook zijn, ze zijn aan Hem onderworpen. Keren zij zich tegen Zijn Bruidsgemeente hier op aarde, dan kunnen zij nooit verder gaan dan Hij wil.
Allen die Christus toebehoren, krijgen deze troost mee uit het laatste Bijbelboek, het boek Openbaring. Na een introductie met een groet in de naam van de drie-enige God. In die groet wordt Christus als de Overste van de koningen van de aarde getypeerd. Christus verzekert al de Zijnen dat Hij hen heeft liefgehad en van hun zonden gewassen heeft in Zijn bloed.
De grote vraag is of wij vrede met God hebben gevonden door het bloed van Christus. Er is buiten Hem geen behoud. De exclusiviteit van het christelijke geloof heeft de eeuwen door verzet en weerstand opgeroepen bij hen die niet voor Christus leerden buigen. Veel elementen van de Bijbelse boodschap kon men zo nodig een plek geven, maar deze notie niet. Wie er publiek aan vasthoudt en het publiek belijdt – en dat wordt toch van volgelingen van Christus gevraagd – moet voorbereid zijn op vijandschap in allerlei vormen.
Echter, als wij aan de kant van Christus als Koning, Die ook Priester en Lam is, staan, dan hebben we uiteindelijk niets te vrezen. Want hoe donker ook de weg door dit leven is, dan wacht ons eenmaal een woning in het nieuwe Jeruzalem, de stad die geen tempel nodig heeft omdat het Lam Zelf haar tempel is.
*
De strijd tussen het Lam en de draak
In het boek Openbaring wordt de strijd tussen het Lam en de draak, die al begon in het paradijs, getekend. Het Lam heeft al gewonnen, al gaat de draak met de machten die hij op aarde mobiliseert, nog zo tekeer. Kenmerkend voor de eerste christenen was hun huwelijkstrouw, hun zorg niet alleen voor elkaar maar ook voor anderen die hulp nodig hadden. Christenen legden hun kinderen niet te vondeling en wezen abortus af. Daarin zijn de eerste christenen ons tot een voorbeeld.
Wat zijn we als land ver weg als wij bedenken dat er jaarlijks tienduizenden abortussen plaatsvinden en zo aan mensen, enkel omdat zij nog niet zijn geboren, het recht te blijven leven wordt ontzegd. Ik noem ook het feit dat onze Tweede Kamer een wetsvoorstel aannam die het kweken van menselijke embryo’s voor wetenschappelijke doeleinden toestaat. Menselijk leven wordt daarmee tot een ding gereduceerd. Ons past verootmoediging, gebed maar ook blijvend publiek getuigenis. Die zaken behoren bij elkaar.
In de eerste eeuwen na Christus kregen de volgelingen van Christus te maken met de keizerverering. Wie daar niet aan meedeed, werd als een gevaar voor het Romeinse rijk beschouwd. Men werd ook als asociaal gezien. Immers, christenen deden niet mee aan activiteiten verbonden met de afgodendienst. Zij hadden voor hun weigering zelfs hun leven over. Daarmee stond voor menigeen vast dat zij fanatici waren, die aan een vorm van godsdienstwaanzin leden.
Dat neemt niet weg dat hun standvastigheid, ook respect opriep en mensen uit hun omgeving tot nadenken stemde. Dat zij, terwijl zij in de arena voor de leeuwen werden geworpen, de dood onbevreesd tegemoet gingen, riep bij meerderen de vraag op: wat zit hier toch achter? En zo komen we aan de uitspraak dat het bloed van de martelaren het zaad van de kerk werd.
Telkens kregen de machten die de draak mobiliseerde een nieuw gezicht. In de vorm van de islam is dat een godsdienstig gezicht. Het feit dat christenen en moslims een aantal normen en waarden delen mag er niet toe leiden om het onderscheid tussen de islam en het christelijk geloof te relativeren. De islam is een godsdienst zonder Middelaar en daarmee een godsdienst zonder God.
Wij kennen God als Vader, omdat God een Zoon heeft Die met Hem en met de Heilige Geest de enige ware God is: één God en toch drie Personen. Zo gauw we aan de ene God denken wordt onze aandacht geleid naar elk van de drie Personen, en denken we aan de drie Personen, dan worden we teruggeleid naar het feit dat de drie wel te onderscheiden maar nooit te scheiden zijn. God is één. Allah is geen vader omdat Hij geen zoon heeft. Daarom heeft hij ook geen aangenomen zonen maar slechts slaven of knechten.
In een door islam gedomineerde samenleving hebben christenen op zijn best een tweederangspositie en is afval van de islam niet ongevaarlijk. Met de duistere kanten van de islam worden we ook in Nederland geconfronteerd. Als christenen hebben wij de opdracht moslims voor Christus te winnen. Duidelijkheid moet dan gepaard gaan met vriendelijkheid en bereidheid tot contact. Het betekent niet dat wij geen oog mogen hebben voor de duistere kanten van de islam.
Echter, we mogen ook weer niet alle moslims over één kam scheren. We hoeven maar te denken aan Ahmed al-Ahmed die zonder zich te bedenken, met het gevaar voor eigen leven een terrorist uitschakelde en zo voorkwam dat er op Bondi Beach nog meer doden vielen. Zo’n daad verdient groot respect. Maar hoe dan ook moet het voor ons vaststaan dat niemand tot God kan naderen dan alleen door Jezus Christus.
Wie dat vrijmoedig in een islamitische context belijdt, moet er rekening mee houden dat dit grote gevolgen kan hebben. Wereldwijd is voor christenen de islam niet de enige maar wel de belangrijkste factor als het gaat om vervolging van christenen. Wat is het dan een grote troost te weten dat wij in Christus meer dan overwinnaars zijn. Een christen herkent zich niet in de halve maan en het kromzwaard maar wel in het teken van het kruis en dan het kruis van Christus: het kruis op Golgotha waar de zonden werden verzoend en de draak werd verslagen.
*
Tegen de ideologie het Evangelie
In de westerse samenleving heeft de Bruidsgemeente van Christus te maken met de gelijkheids- en genderideologie; een ideologie die zich ook in delen van de zichtbare kerk heeft genesteld. Dat hoeft niet te bevreemden als wij weten dat het ook binnen de zeven gemeenten van Klein-Azië voorkwam dat compromissen, als het ging om het dienen van afgoden, werden gesloten; compromissen waartegen zeer ernstig werd gewaarschuwd. Bekeerde men zich niet, dan zou men het nieuwe Jeruzalem niet binnengaan. Alleen wie volhardt tot het einde, zal zalig worden.
In het Romeinse keizerrijk werd het maatschappelijk steeds moeilijker een plaats te behouden als men niet meedeed aan de keizerverering. Dan liep men het gevaar niet meer te kunnen kopen en verkopen. Iedereen werd geacht eraan mee te doen en vrijwel iedereen deed ook mee.
Terwijl in de eerste twee eeuwen na Chr. de christenvervolgingen lokaal of regionaal waren, kwamen er in de derde eeuw na Chr. vervolgingen over het gehele rijk. Dat had onder andere daarmee te maken dat het Romeins burgerrecht inmiddels aan alle burgers van het rijk was gegeven. Of men loyaal was aan het rijk, werd getest door te vragen een wierookoffer aan de keizer te brengen. Er waren christenen die, om aan vervolging te ontkomen, een ambtenaar omkochten. Zij kregen een brief waarin stond dat zij aan de bewuste verplichting hadden voldaan ook al was dat niet het geval.
De kerk heeft deze vluchtweg afgewezen. De briefdragers konden, niet minder dan anderen die de keizer goddelijke eer hadden bewezen, alleen na schuldbelijdenis weer deel uitmaken van de christelijke kerk. In onze tijd moet de kerk in de westerse samenleving als zij echt kerk wil zijn eenzelfde lijn aanhouden als het gaat om de gelijkheidsideologie.
Nu is de regenboogvlag het teken van de gelijkheidsideologie. Deze ideologie doortrekt steeds meer de samenleving. Voor hen die zich ervan distantiëren, maar wel de personen – wie ze ook zijn – met respect willen behandelen, gaan heel concreet deuren dicht, of wordt hun omgeving – en dat kan een werkomgeving of schoolomgeving zijn – meer dan eens onveilig.
Ook de kerk biedt niet altijd de bescherming die men nodig heeft en medechristenen stellen meer dan eens teleur. Breed leeft steeds meer in kringen waarin men op zich wil vasthouden aan het huwelijk tussen één man en één vrouw de gedachte dat er vanuit de Bijbel wel ruimte voor duurzame hetero- en homoseksuele relaties is buiten een huwelijk, wanneer deze relaties zijn ingebed in liefde en trouw. Het zal duidelijk zijn dat men dan de bijbel niet leest als Gods onfeilbaar Woord en meent dat God anders zal oordelen op de jongste dag dan Hij ons Zelf in Zijn Woord heeft geopenbaard.
De Bijbel roept ons allen op tot bekering en geloof. Dat vraagt van jongelui dat zij niet vooruitgrijpen op het huwelijk. Komen wij niet tot een huwelijk dan wordt van ons een celibatair leven gevraagd. Ook daarin kunnen we vruchtbaar zijn in Gods koninkrijk. Voor hen die homoseksuele gevoelens bij zichzelf waarnemen is dit de weg die de Schrift vraagt. Dat geldt ook voor hen die heteroseksuele gevoelens hebben maar altijd alleen zijn gebleven of alleen zijn komen te staan.
Degenen die, ondanks dat zij, voor Christus willen leven toch vallen, mogen wij erop wijzen dat er bij God genade en ontferming is in de weg van schuldbelijdenis en berouw. Wij mogen niet neerzien op hen die onbijbelse keuzes maken, maar wij moeten hun wel eerlijk het bijbelse getuigenis voorhouden. Eerlijkheid, gepaard met vriendelijkheid, behoort een christen te kenmerken.
*
Getrouwheid van ouders, opvoeders, leerkrachten en ambtsdragers gevraagd
Wat is het belangrijk dat ouders eerlijk met hun kinderen spreken. Dat geldt voor leerkrachten en ambtsdragers niet minder. Laten ouders met hun kinderen spreken over de twee wegen en hun voorleven in het wandelen op de smalle weg. Wat zijn scholen gezegend die zulke leerkrachten hebben en gemeenten met zulke ambtsdragers. Ouders, opvoeders, leerkrachten en ambtsdragers die weten van de verlossende kracht van Christus’ bloed en de vernieuwende werking van Zijn Geest. Wie getrouw is vraagt trouwens voortdurend of de Heere kracht en volharding wil geven.
Het moet ons duidelijk zijn dat ouders en leerkrachten die in de Bijbel wel ruimte zien voor duurzame hetero- en homoseksuele relaties buiten een huwelijk, wanneer deze relaties zijn ingebed in liefde en trouw, ook al zijn zij verder als leerkracht nog zo getrouw, in geestelijk opzicht blinde leidslieden zijn, die kinderen voorgaan in een weg die buiten het nieuwe Jeruzalem eindigt. Dat geldt ook voor ambtsdragers die zo spreken. Laten we bidden voor gezinnen, scholen en kerken. Overal is verval zichtbaar en merkbaar.
Het mag ons tot grote blijdschap zijn dat God vanuit Zijn eeuwig en vast verbond doorgaat met Zijn werk. Hij geeft nog altijd dat er ouders zijn die maar één wens hebben: en dat is dat hun kinderen wedergeboren worden en voor Christus gaan leven. Hij schenkt nog getrouwe leerkrachten die, als het moet, ook op een christelijke school tegen de stroom in durven roeien. Christus schenkt aan Zijn kerk, daar waar Hij het wil, getrouwe verkondigers van het Evangelie. Van ons wordt gevraagd dat wij God daarom bidden.
Christus wiens bloed van alle zonden reinigt, Die Zijn leven gaf aan het kruis en de dood overwon, stort nog steeds Zijn liefde uit in de harten van mensen. Dan worden alle dingen nieuw en wat ons eerst onmogelijk was, wordt dan door Gods genade mogelijk. We gaan de strijd aanbinden tegen de duivel, de wereld en onszelf. Niet omdat wij daartoe gedwongen worden, maar omdat de liefde van Christus ons dringt.
De Heere belooft de zaligheid aan allen die volharden in deze strijd. We lezen in Openbaring 21:7: ‘Die overwint, zal alles beërven; en Ik zal hem een God zijn, en hij zal Mij een zoon zijn.’ Wat is het een grote troost dat God ook volharding belooft. Paulus schreef aan de Filippenzen dat hij erop vertrouwde ‘dat Hij, Die in u een goed werk begonnen heeft, dat voleindigen zal tot op den dag van Jezus Christus.’ (Filip. 1:6).
Verwacht het van de Heere. Allen een gezegend nieuwjaar toegewenst. Een gezegend nieuwjaar is een jaar waarin God, Wiens eeuwige gramschap wij verdiend hebben, in Zijn liefde tot ons overkomt. Als we dat ervaren, is het goed. Zonder God gaat het slecht, al gaat het nog zo goed. Met God gaat het goed, al gaat het nog zo slecht.
Dr. P. de Vries - artikelen en opinie 