Het tijdschrift De Gezinsgids is een platform begonnen met de titel Dag aan dag (https://dagaandag.com). Ik maak de lezers van mijn weblog op dit platform attent en ik kan een abonnement erop aanbevelen. Er zijn op internet tal van platforms te vinden. Zeker als je niet alleen aan Nederlandstalige maar ook aan Engelstalige platforms denkt. Daaronder zijn ook platforms die kerkelijk nieuws en theologische ontwikkelingen weergeven.
Als het gaat om een Nederlandstalig platform, kom je dan bij CVandaag uit. Allerlei stemmen worden daar gehoord. Een duidelijke visie of missie kan ik in de berichtgeving niet ontdekken. Waardevolle geluiden staan naast geluiden die bepaald niet sporen met Schrift en belijdenis.
Als het gaat om kerkelijk nieuws en theologische ontwikkelingen, zijn er in de krantenwereld het RD en het ND. Het ND ademt inmiddels al enkele jaren een modern theologisch klimaat. Er worden geluiden gehoord waarbij de grens tussen christelijk geloof en algemeen religieus besef vervaagt. Vroeger wist het ND zich zowel aan de gereformeerde belijdenis als aan de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt verbonden. Dat is inmiddels niet meer het geval. Je kunt ook zeggen dat de diepgaande verschuivingen in de kring van de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt doorwerkten bij het ND.
Het RD gaat een andere koers dan het ND, maar ook daar vinden we, als het gaat om kerkelijke en theologische ontwikkelingen, in artikelen, interviews en recensies een veelheid van geluiden: van klassiek gereformeerd en neo-gereformeerd tot soms ook voluit midden-orthodox. Ik lees heel waardevolle artikelen van journalisten van wie ik merk dat zij bij Schrift en belijdenis willen leven. Er worden ook zeer leerzame interviews gepubliceerd.
Echter, ik kom ook andere geluiden tegen die bedenkelijke verschuivingen relativeren en eerder sanctioneren dan dat een krachtig tegengeluid naar Schrift en belijdenis klinkt. Ik miste bijvoorbeeld in de recensies over het boek van Huijgen over de hel en over de biografie van Berkhof pijnlijk de gereformeerde belijdenis als kader. Het RD liet hier een gelegenheid missen om een geluid in de lijn van wijlen ds. G. Boer te laten klinken en dat terwijl het gaat om zeer fundamentele zaken. Dan is mijn vraag: welke criteria hanteert men bij het vragen van recensies over dergelijke publicaties?
Het RD houdt heel sterk rekening met haar achterban. Die was bij de oprichting van de krant behoorlijk smal maar is inmiddels heel breed geworden. Jongere lezers zullen het zich moeilijk kunnen voorstellen, maar als lezer vond ik de eerste vijftien tot twintig jaar het RD te weinig een gezonde breedte vertonen, maar inmiddels is het omgekeerde het geval. Zwakte is dat de achterban teveel leidend lijkt te zijn. Die achterban is niet alleen breder geworden maar in de loop der jaren ook verschoven en dat in meerdere richtingen, Dat maakt sturing geven niet gemakkelijker, maar dat neemt niet weg dat ik graag een duidelijkere visie en missie zou zien.
Ik volg inmiddels een aantal weken Dag aan dag (https://dagaandag.com) en dat voegt naar mijn overtuiging echt iets toe aan wat er al was. Men vindt er bijdragen die men op andere platforms niet vindt. Ik hoop men daar een duidelijke lijn aanhoudt maar ook bijzaken of zaken van de derde orde als SV/HSV niet tot halszaken maakt. Mij verwondert namelijk wel eens dat opiniemakers in de kerken meer ter rechterzijde op een enkele uitzondering na zich over bijzaken en soms futiliteiten druk maken maar bij wezenlijk fundamentele zaken schitteren door afwezigheid.
Graag zeg ik het Groen van Prinsterer na dat het nodig is om niet alleen ondubbelzinnig maar ook onbekrompen aan de gereformeerde belijdenis vast te houden. Dan wordt een duidelijk geluid gegeven als het gaat om het gezag van de Schrift. Dan wordt zonder omwegen gesproken over de toorn van God over de zonde en over de verlorenheid van de mens . Dan horen we in het licht daarvan over de noodzaak van verzoening met God door het plaatsvervangende lijden en sterven van Christus, over de vrijspraak van schuld en straf op grond van de gerechtigheid van Christus Die ons wordt geschonken.
We worden dan niet in het ongewisse gelaten dat niemand het koninkrijk van Gods zal binnengaan – en dat geldt ook degenen die mochten opgroeien in een christelijk gezin en reeds van jongs af bij de gemeente van Christus behoorden – tenzij hij of zij in dit leven wedergeboren werd en door Gods Geest medelevend werd gemaakt met Christus. Dan worden we ook gewezen op de noodzaak van geloof en bekering, maar ons wordt dan niet minder zonder reserve betuigd dat zondaren – wie zij ook zijn – tot Christus mogen komen en dat Hij meer bereid is om hen te ontvangen dan zij ooit kunnen begeren tot Hem te komen.
Nergens is het volmaakte. Overal zullen fouten worden gemaakt, maar verheugend is het, als mensen, wie het ook zijn en waar het ook is, de Bijbel als hoogste richtsnoer erkennen en zich gebonden weten aan de gereformeerde belijdenis. Buiten de Bijbel moeten we alles wat wij lezen en horen, gezond kritisch toetsen. De Bijbel hoort ons hoogste en uiteindelijke richtsnoer te zijn. De gereformeerde belijdenis mogen we als een samenvatting van kernen van de bijbelse boodschap zien. De belijdenis staat niet naast de Schrift laat staan erboven, maar is bedoeld om ons bij die kernen te bewaren, om die kernen aan een volgende generatie over te geven en aan anderen duidelijk te maken wat wij geloven.
Laten we daarbij blijven en anderen daarvoor zoeken te winnen. Dan moeten we onszelf niet overschatten. ‘Zo dan, die meent te staan, zie toe dat hij niet valle.’ (1 Kor. 10:12) Laten we dagelijks omgang met God zoeken en smeken of Hij ons bij Zijn Woord bewaart en ons de kracht ervan steeds doet bemerken. Als dat het geval is, zullen mensen in onze omgeving dat merken. Als het goed is, vallen we op door duidelijkheid én vriendelijkheid en zijn we bewogen met mensen om ons heen; met hun tijdelijke noden en met het heil van hun ziel.
