De Serampore Form of Agreement (Serampore Document van Overeenstemming) is een leidend document uit 1805, geschreven door Britse baptistenmissionarissen in India om de kaders te vormen voor hun teamwork, culturele benadering en evangelisatie. William Carey, Joshua Marshman en William Ward maakten daarmee aan anderen duidelijk hoe het zendingswerk concreet gestalte moest krijgen.
Ik geef de inleiding en de artikelen 1 en 5 door. Deze artikelen maken ons duidelijk dat de boodschap van het Evangelie staat tegenover de realiteit van de eeuwige straf waarvan we alleen verlost zijn als we door een levend geloof met Christus zijn verbonden. Zij tonen de eigentijdse relevantie van deze verklaring aan.
*
Inleiding
De Verlosser heeft, door ons onder dit heidense volk een plaats te geven en te planten, in plaats van in een ander volk, ons de ontwikkeling van bijzondere kwalificaties opgelegd. Wij zijn er heilig van overtuigd dat Paulus overal ter wereld tevergeefs zou planten en Apollos tevergeefs water zou geven, als God Zelf niet de wasdom gaf. Wij zijn ervan overtuigd dat alleen zij die tot het eeuwige leven zijn verordend, zalig zullen worden.
Toch kunnen wij niet anders dan met bewondering opmerken dat Paulus, de grote kampioen van de glorieuze leer van een soevereine genade, het meest opvallend was door zijn persoonlijke ijver in het werk om mensen te overtuigen zich met God te laten verzoenen. In dit opzicht is hij een nobel voorbeeld voor onze navolging. Onze Heere liet aan Zijn apostelen, die vissers waren, weten dat Hij hen vissers van mensen zou maken, en dat zij in elk weer en te midden van elke teleurstelling moesten proberen mensen naar de oevers van het eeuwige leven te lokken.
Salomo zegt: „Wie zielen vangt, is wijs”, waarmee door hem ongetwijfeld geïmpliceerd wordt dat het werk om mensen voor de kant van God te winnen door winnende methoden moest worden gedaan, en dat het de grootste wijsheid vereiste om dit met succes te doen. Op deze punten moeten wij onze serieuze en blijvende aandacht richten.
*
Artikel 1
Ten eerste. Om voorbereid te zijn op ons grote en plechtige werk, is het absoluut noodzakelijk dat we oneindige waarde hechten aan onsterfelijke zielen; dat we vaak proberen onze geest te beïnvloeden met het besef van het verschrikkelijke verlies dat een onbekeerde ziel lijdt die in de eeuwigheid komt. Het is ons goed om in ons hoofd de ontzagwekkende leer van eeuwige straf te vestigen, en vaak de onvoorstelbaar verschrikkelijke toestand te beseffen van dit uitgestrekte land dat ligt in de armen van de boze.
Als we dit verschrikkelijke besef van de waarde van zielen niet hebben, is het onmogelijk dat we een ander deel van ons werk goed kunnen doen, en in dit geval was het beter geweest als we op een andere post waren geweest dan op die van een zending. O, moge onze harten bloeden over deze arme afgodendienaars, en moge hun zaak met blijvende last op onze geest rusten, zodat wij mogen lijken op die vooraanstaande zendeling, die de beproeving van zijn ziel, vanwege de geestelijke toestand van degenen die aan zijn zorg zijn toevertrouwd, vergeleek met de pijn van de bevalling.
Maar zolang wij zo rouwen om hun ellendige toestand, moeten wij ons niet ontmoedigen, alsof hun herstel onmogelijk was. Hij die de rampzalige en gebrutaliseerde Britten opwekte om hen door inplanting in Christus Jezus in hemelse plaatsen te zetten, kan ook deze slaven van bijgeloof oprichten, hun hart zuiveren door geloof en hen tot aanbidders in geest en waarheid maken van de ene God. De beloften zijn voldoende om onze twijfels weg te nemen, en ons te doen uitkijken naar die niet al te verre periode waarin Hij alle goden van India zal verhongeren, en deze afgodendienaars ertoe te bewegen hun afgoden voor de mollen en de vleermuizen te werpen en voorgoed af te zien van de werken van hun eigen handen.
*
Artikel 5
Ten vijfde. Bij het prediken tot de heidenen moeten we het voorbeeld van Paulus volgen en Christus de Gekruisigde het grote onderwerp van onze prediking maken. Het zou heel gemakkelijk zijn voor een zendeling om niets anders dan waarheden te prediken, en dat jarenlang zonder enige gefundeerde hoop te kunnen hebben om nuttig te zijn voor één ziel.
De leer van Christus’ verzoenende dood en van Zijn algenoegzame verdiensten is geweest en moet altijd het grote middel tot bekering blijven. Deze leer, en andere die er direct mee verbonden zijn, hebben de kerk voortdurend gevoed en geheiligd. O, moge deze glorierijke waarheden altijd de vreugde en kracht van onze eigen ziel zijn, en dan zullen ze niet nalaten het onderwerp van ons gesprek met anderen te worden.
Het was de verkondiging van deze leerstellingen die de Reformatie in de tijd van Luther zo snel vanuit het pausdom deed verspreiden. Het waren deze waarheden die de preken van de moderne apostelen, Whitefield, Wesley, enzovoort, vulden, toen het licht van het Evangelie, dat door de puriteinen met zulke heerlijke gevolgen was opgeheven, in Engeland bijna was uitgedoofd.
Het is algemeen bekend dat de meest succesvolle zendelingen in deze tegenwoordige wereld de verzoening van Christus tot hun voortdurende thema maken. Wij bedoelen de Moraviërs. Zij schrijven al hun succes toe aan de prediking van de dood van onze Verlosser. Voor zover onze ervaring in dit werk reikt, moeten we volmondig erkennen dat elke hindoe onder ons die tot Christus is bekeerd, is gewonnen door de verbazingwekkende en allesbeperkende liefde die getoond werd in de verzoenende dood van onze Verlosser. O, dan mogen wij besluiten niets te willen weten onder hindoes en moslims behalve Christus en Dien gekruisigd.
